त्यो रात RAJ ले मान्छे होइन, कसलाई आफ्नो बाइकमा बोकेर लगे?

 

आजभन्दा करिब साढे तीन वर्षअघिको कुरा हो।

मेरो एक जना साथी थियो—RAJ। त्यो समयमा ऊ Pathao ride-sharing गर्थ्यो। राति अबेरसम्म पनि ride गर्दै हिँड्नु उसको लागि सामान्य नै थियो।

त्यो दिन पनि RAJ ले रातिसम्म ride गरिरहेको थियो। करिब ११:३० बजेतिर उसले तारकेश्वरमा एउटा ride पुर्‍याएको थियो। Ride पूरा भएपछि उसले अर्को passenger खोज्न थाल्यो। तर रात निकै ढलिसकेको थियो, त्यसैले वरिपरि खासै मानिसहरू थिएनन् र अर्को ride पनि पाइरहेको थिएन।

केहीबेर कुरेपछि RAJ ले अब घरतिरै लाग्ने सोच्यो।

उसले बाइक बिस्तारै चलाउँदै घरतिर फर्किन थाल्यो।

रातको सुनसान बाटो थियो। वरिपरि खासै मानिस देखिँदैनथे। त्यही क्रममा तारकेश्वरबाट माछापोखरीतिर जाने बाटोमा, एउटा पिपलको रूख नजिक, उसले बाटोमा एक जना मानिस पल्टिरहेको देख्यो।

सुरुमा RAJ अगाडि बढ्न खोज्यो। तर रातको समयमा बाटोमा एक जना मानिस त्यसरी पल्टिरहेको देखेपछि उसको मनले मानेन।

उसले बाइक रोक्यो र त्यो मानिसलाई उठाउँदै सोध्यो,

“दाइ, यहाँ किन यसरी पल्टिरहनुभएको? कहाँ जानुपर्ने हो? घर कहाँ हो?”

त्यो मानिसले आफूलाई BP को समस्या भएको र कहिलेकाहीँ अचानक बेहोस हुने गरेको बतायो।

उसले भन्यो,

“मलाई आफैंलाई पनि कहिले लडें भन्ने थाहा भएन भाइ। म तारकेश्वरमा बस्छु। घर जान लागेको थिएँ।”

त्यो कुरा सुनेपछि RAJ लाई झन् दया लाग्यो।

उसले भन्यो,

“ल, त्यसो भए म तपाईंलाई घरसम्म पुर्‍याइदिन्छु। रात पनि धेरै भइसक्यो। बाइकमा बस्नुहोस्।”

त्यो मानिस पनि बाइकको पछाडि बस्यो।

RAJ ले उसलाई लिएर कीर्तिपुरतिर लाग्यो।

बाटोमा उनीहरूबीच सामान्य कुराकानी पनि भइरहेको थियो। RAJ ले उसको घर कहाँ हो भनेर सोध्दै थियो र त्यो मानिसले पनि आफूलाई घर पुर्‍याइदिन आग्रह गरिरहेको थियो।

उनीहरू अगाडि बढ्दै जाँदा बाटो झन् सुनसान हुँदै गयो।

कीर्तिपुरको तंग्लाफाँटतिर पुग्दा RAJ ले बाटोमा दुई जना अरू बाइक rider हरूलाई देख्यो। उनीहरू पनि ride-sharing गर्ने जस्तै देखिन्थे।

तर ती दुई जनाले RAJ लाई केही बेर अचम्म मानेर हेरे।

RAJ ले उनीहरूको व्यवहारलाई खासै वास्ता गरेन।

ऊ पछाडि बसेको मानिसलाई घरसम्म पुर्‍याउने सोचमै अगाडि बढिरह्यो।

केही अगाडि पुगेपछि पछाडि बसेको मानिसले भन्यो,

“भाइ, म अगाडि एउटा मान्छेलाई भेट्नुपर्ने छ। मलाई त्यहाँसम्म पुर्‍याइदिनुहोस्।”

RAJ ले हुन्छ भन्यो।

उनीहरू अगाडि बढ्दै गए।

अन्ततः TU को जंगलछेउ पुगेपछि त्यो मानिसले बाइक रोक्न भन्यो।

RAJ ले बाइक रोक्यो।

त्यो मानिस बाइकबाट ओर्लियो र भन्यो,

“म यहाँ एउटा मान्छेलाई भेटेर आउँछु। तपाईं केही बेर पर्खिनुहोस्।”

RAJ ले पनि हुन्छ भन्यो।

ऊ बाइकमै बसेर चुरोट सल्कायो र त्यो मानिसलाई कुरिरह्यो।

तर धेरै बेर बितिसक्दा पनि त्यो मानिस फर्किएन।

रातको सुनसान जंगलछेउ।
वरिपरि कोही छैन।
RAJ बाइकमा एक्लै बसेर कुरिरहेको थियो।

अचानक—

ठूलो स्वरमा कराएको आवाज सुनियो।

RAJ झसङ्ग भयो।

आवाज आएको दिशातिर हेर्दा उसले केही बेरअघि बाइकको पछाडि बसेको त्यही मानिसलाई देख्यो।

तर यसपटक उसको रूप पहिलेको जस्तो थिएन।

उसको अनुहारमा हिलो लागेको जस्तो देखिन्थ्यो। अनुहारमा रगतजस्तो केही लागेको थियो। उसको अनुहार नै अनौठो र डरलाग्दो देखिन्थ्यो।

त्यो मानिसले टाढैबाट RAJ तिर हेर्दै औँलाले “पर्ख” भनेजस्तो इशारा गर्‍यो।

त्यो दृश्य देख्नेबित्तिकै RAJ को होसहवास उड्यो।

उसले एकछिन पनि त्यहाँ बस्ने आँट गरेन।

बाइक start गर्‍यो र जुन बाटोबाट आएको थियो, त्यही बाटोबाट फर्किन थाल्यो।

तर फर्किँदै गर्दा उसले फेरि बाटोमा केही बाइक rider हरूलाई भेट्यो।

उनीहरूले RAJ लाई रोके।

“दाइ, एकछिन रोक्नुहोस्।”

RAJ रोकियो।

त्यसपछि उनीहरूले अचम्म मान्दै भने,

“दाइ, तपाईं अगाडि कसलाई लिएर आउनुभएको थियो? हामीले त तपाईंलाई एक्लै बाइक चलाउँदै, आफैंसँग कुरा गर्दै आएको देखिरहेका थियौँ। तपाईं त बाटोभरि कसैसँग कुरा गर्दै हुनुहुन्थ्यो... तर तपाईंको बाइकको पछाडि त कोही पनि थिएन।”

यो कुरा सुन्नेबित्तिकै RAJ केही बोल्न सकेन।

उसको दिमागमा त्यही मानिसको अनुहार घुम्न थाल्यो।

त्यतिबेला उसलाई एउटा कुरा महसुस भयो—

“ओहो... मैले त मान्छे होइन, भूत पो आफ्नो बाइकमा राखेर कीर्तिपुरसम्म ल्याएको रहेछु!”

उसको डर झन् बढ्यो।

उसले ती दुई जना साथीहरूलाई आफूले बाटोमा भेटेको मानिसदेखि अहिलेसम्म भएको सबै कुरा सुनायो।

साथीहरूले पनि घटना सुनेपछि भने,

“आज जे भयो, त्यो राम्रो कुरा होइन। तिमी एक्लै घर नजाऊ। हामी पनि तिमीसँगै आउँछौँ।”

त्यसपछि उनीहरू सबै जना सँगै RAJ को घरतिर लागे।

तर कथा त्यहीँ सकिएन।

RAJ ले त्यो रात भोगेको घटनाबारे पछि अरूलाई सुनाउँदै जाँदा उसले एउटा झन् डरलाग्दो कुरा थाहा पाएछ।

उसले त्यो मानिसलाई तारकेश्वरको पिपलको रूख नजिक भेट्नुभन्दा करिब २–३ वर्षअघि, त्यही पिपलको रूखबाट केही नजिक घर भएका तारकेश्वरमा बस्ने एक जना व्यक्तिले कीर्तिपुरको त्यही जंगलमा गएर एउटा रूखमा झुन्डिएर आत्महत्या गरेर मृत्यु भएको रहेछ।

अझ अचम्मको कुरा त के रहेछ भने, RAJ ले पछि त्यही ठाउँमा ride-sharing गर्ने अरू केही rider हरूले पनि आफूले भोगेको जस्तै अनौठा घटना भोगेको कुरा सुनेछन्।

त्यसैले ride-sharing गर्न छोडेपछि RAJ ले मलाई पनि यो घटना सुनाएका रहेछन्।

उसले घटना सुनाइसकेपछि मलाई भनेको थियो—

“मैले जे भोगेँ, त्यस्तो घटना तिमीले कहिल्यै भोग्न नपरोस्।”

उसको कुरा सुनेपछि म केही बेर चुप लागेर बसेँ।

किनकि हामीले नदेखेको कुरालाई विश्वास गर्न गाह्रो हुन्छ।

तर एउटै ठाउँमा, फरक समयमा, फरक मानिसहरूले उस्तै किसिमका अनुभव सुनाउँछन् भने...

त्यसलाई केवल संयोग भनेर टार्न पनि गाह्रो हुन्छ।

मलाई थाहा छैन त्यो रात RAJ ले वास्तवमा कसलाई आफ्नो बाइकमा राखेर कीर्तिपुरसम्म लगेका थिए।

तर एउटा कुरा चाहिँ पक्का हो—

त्यो रात RAJ ले जे भोगे, त्यस्तो घटना मैले कहिल्यै भोग्न नपरोस्।